شب همبستگی با دانشجویان دربند در لندن

در شب همبستگی با دانشجویان دربند که در ١٣ مارس در لندن برگزار شد بیش از ٧٠٠ نفر شرکت کردند. سالن برنامه ظرفیت پذیرش تعداد بیشتر را نداشت و متاسفانه تعداد بسیار زیادی از علاقمندان نتوانستند در برنامه حضور داشته باشند.

متن پیام  کاوه عباسیان  سخنگوی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب  که در شب همبستگی در لندن توسط مجری برنامه قرائت شد و با استقبال پرشور مردم مورد پشتیبانی قرار گرفت

جنبش آزادي خواهي و برابري طلبي چيست و چه كساني در مقابل آن صف آرايي مي كنند؟

امیر حسین محمدی فر

با توجه به برخورد شديد با دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب از سوي نيرو هاي امنيتي و موضع گيري جريان هاي راست در مورد بازداشت گسترده ي اين دانشجويان , بار ديگرهمچون گذشته , مشخص كردن خط مشي دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب و مرزبندي با جناح هاي بورژوازي كه رسيدن به آزادي و برابري را محال جلوه مي دهند ضرورت مي يابد :

آزادي و برابري يك خواست دور از دست رس نيست . بلكه برقراري آزادي و برابري يك ضرورت عيني است كه ريشه در مناسبات اجتماعي فعلي و نفي شرايط  موجود و نظام سرمايه داري دارد . به همان اندازه كه نبودن آزادي و برابري ( چه در جوامع سرمايه داري جهاني و چه در داخل ) آشكار است , استقرار آن نيز يك مقوله ي انتزاعي نيست.

جنبش آزادي خواهي و برابري طلبي متشكل از طبقه ي كارگر ( كه نقش تعيين كننده در ميان نيروهاي تغيير دهنده دارد ) , اكثريت راديكال جنبش زنان و به شكل تبلور يافته اش در يك سال اخير جنبش دانشجويي است كه نگاه از پايين به بالا در جامعه ودخالت مستقيم توده هاي مردم در تعيين سرنوشت شان , مخالفت با هر گونه دخالت نظام سر مايه داري جهاني و در راس آن آمريكا در آينده ي جامعه ي ايران , مبارزه با سركوب و اتحاد جنبش هاي اجتماعي ( جنبش زنان , كارگري و دانشجويي ) و استبداد داخلي را جزو خطوط اصلي مبارزاتي اش قرار داده است. اما مسئله اي كه وجود دارد صف آرايي مدافعان وضع موجود و ايجاد موانع و سنگ پراكني هاي بي امان از سوي توجيه گران نظام سرمايه داري است كه سعي دارند از هر گونه تلاش براي تغيير شرايط موجود جلوگيري و فرياد آزادي خواهي و برابري طلبي را خاموش كنند !

طيف بورژوازي و نيروهاي سياسي راست به دليل نظر گاه اقتصادي و پايگاه اجتماعي شان در طبقه ي سرمايه دار و اقليتي از طبقه ي متوسط وافق سياسي كه نماينده ي آن هستند , خود را در مقابل جنبش آزادي خواهي و برابري طلبي تعريف مي كنند.

اپوزيسيون پرو غرب كه دنباله روي سياست هاي آمريكا و مبلغ ليبرال دموكراسي است اصرار بر همگام شدن ايران با نظام سرمايه داري جهاني دارد.ليبرال ها و ناسيو ناليست هاي پرو غرب كه معتقد به برقراري بازار آزاد و تغيير ساختار سياسي ايران هستند و يا ناسيوناليست هاي قومي كه حيات خود را , همچون همتا ها ي عراقي شان درحمايت از فدراليزم مي بينند , نيرو هاي سياسي اپوزيسيون پرو غرب را تشكيل ميدهند.اما اتخاذ سياست هايي چون حمله ي نظامي و تصويب دو قطعنامه مبني بر تحريم اقتصادي عليه ايران از سوي آمريكا و نظام جهاني - كه بي شك تبعاتي جز از بين رفتن مراكز صنعتي كه منابع اصلي دارآمد جامعه است , از هم پاشيدگي جامعه ي مدني و فقير تر شدن بيش از پيش طبقه ي كارگر و اكثريت زحمت كش جامعه ندارد - بي اعتمادي وسيع توده هاي جامعه را نسبت به نمايندگان و نيرو هاي سياسي آن چه در داخل و چه در آن سوي مرزها را به همراه داشته است. حمايت از كمپين يك ميليون امضا كه داراي ماهيتي ليبرالي ورفرميستي است  و عاجز ماندن  ليبرال ها در پيشبرد مطالبات صنفي - سياسي در دانشگاه و موارد ديگري از اين دست نشان داده كه در عمل نيز اين اپوزيسيون پرو غرب نمي تواند افقي روشن و جامعه اي مطلوب را براي مردم ايران متصور شود.البته بايد ياد آور شد كه سياه كاري هاي سياسي مثل برچسب زدن وتخطئه ي دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب كه از سوي ورشكستگان سياسي كه بعضا" درنشريه ي شهروند اظهار فضل مي كنند , انجام مي شود يكي از نتايج بي اعتباري و بي عملي اين نيروها در عرصه ي مبارزات اجتماعي است.

در جهت ديگر طيف بورژوازي , راست هاي حكومتي وجود دارند كه معتقد به حفظ نظام سرمايه داري به اين شكل فعلي هستند و از گروه هايي تشكيل شده اند كه طرح هاي مختلف سياسي را نمايندگي مي كنند. اما در نهايت در جهت بقاي نظام  وحفظ ساختار سياسي جمهوري اسلامي گام بر مي دارند .

در حال حاضر پروژه ي اصلاحات و سياست تنش زدايي از مناسبات با جامعه ي جهاني و تعامل با آن كه از سوي اصلاح طلبان نمايندگي مي شد , با شكست مواجه شده و از سوي ديگراين پروژه نتوانسته پاسخگوي نياز هاي عيني جامعه و گسترده تر شدن شكاف طبقاتي باشد . اما دولت نهم با توجه به سياست هاي تهاجمي نظام جهاني عليه ايران و نمونه ي شكست خورده اش در عراق , سياست عدم سازش و تحميل جمهوري اسلامي به مثابه يك ضرورت عيني به نظام جهاني را در پيش گرفت. اين رويارويي مستقيم با نظام جهاني كنترل همه جانبه ي جامعه را طلب مي كند كه به طبع آن فشار و برخورد شديد تر از گذشته را با جنبش هاي اجتماعي به همراه داشته و شاهد هستيم كه بيش از 50 تن از دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب در سراسر کشور, به دليل برگزاري مراسم روز دانشجو كه مستقل از جناح هاي قدرت انجام شد , بازداشت شدند.چنين سياستي هيچ گونه جريان مستقلي را بر نمي تابد و به همين سبب دفتر تحكيم وحدت تنها تشكل به اصطلاح قانوني و مجاز براي فعاليت در دانشگاه معرفي مي شود كه مطمئنا" نمي تواند خارج از چهارچوب تعيين شده اش عمل كند !

البته در لا به لاي طيف راست مي توان به جمعي اشاره كرد كه خود را چپ معرفي مي كنند اما به دليل نداشتن درك صحيح از شرايط اجتماعي سياسي و عدم توانايي در اريه ي يك آلترناتيو و اتخاذ موضع مشخص و ايجابي و پيروي از الگوهاي سياسي رفرميستي  چون  حركت در جهت به اصطلاح صنعتي شدن نظام سرمايه داري ايران و چانه زدن با لايه هاي قدرت, در نهايت به دامان ليبراليسم خواهند افتاد.

در برابر طيف راست , جنبشي در حال كامل شدن و حركت است كه نگاهي ريشه اي به مسايل اجتماعي و سياسي دارد و با طرح شعار هايي چون " نه به جنگ " و " نه به تحريم اقتصادي " مرزبندي خود را با نظام سرمايه داري جهاني پررنگ كرده و همان طور كه در قبل نيز گفته شد خواهان آن است كه توده هاي مردم در تعيين آينده شان و ساخت جامعه اي آزاد و برابر دخالت مستقيم داشته باشند . جنبش آزادي خواهي و برابري طلبي رهايي زنان را در اصلاح چند بند قانون اساسي خلاصه نمي كند بلكه آن را به مثابه رهايي كل جامعه قلم داد مي كند و از سوي ديگر با مخالفت جدي خود با سركوب آزادي هاي اجتماعي , چون پوشش اجباري وعدم آزادي بيان و ستم قومي پرچم دار خواست هاي دموكراتيك جامعه است.جنبش آزادي خواهي و برابري طلبي بستري براي پيشبرد منافع اقتصادي پرولتاريا وساختن جامعه اي جديد مبتني بر رفع نياز هاي عيني طبقه ي كارگر و اكثريت زحمت كش و بر قراري آزادي و برابري است و كنترل زندگي عمومي و اقتصادي به دست شركت كنندگان در حيات اجتماعي را يك شرط لازم و اساسي مي داند.

نیروهای اطلاعاتی رژیم جمهوری اسلامی دیروز دوشنبه ۲۴ دی ماه تعداد زیادی از فعالین دانشجویان ازادیخواه و برابری طلب را در تهران دستگیر کردند. ظاهرا رفقا سروش دشتستانی، امین قضائی و بیژن صباغ جزو دستگیر شدگان هستند. از سرنوشت رفقای دستگیر شده ما هنوز اطلاعی در دست نیست.

نیروهای اطلاعاتی رژیم جمهوری اسلامی فکر میکنند با دستگیریهای وسیع فعالین جنبش دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب میتوانند به این حرکت خاتمه دهند. اما خود دست اندرکاران اطلاعاتی رژیم تاکنون متوجه شده اند که ابعاد جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی در دانشگاه و در جامعه عظیم تر از آن است که بتوان آن را با چند دستگیری پایان داد. امروز رزیم خود شاهد است که اگر بخواهد به حرکت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب پایان دهد باید دهها هزار نفر را در دانشگاههای کشور دستگیر کند و روانه زندان سازد. باید میلیونها مردم کارگر و زحمتکش که دقیقا خواستار آزادی و برابری هستند را روانه زندان کند. ما  اطمینان میدهیم که مبارزه دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب با قدرت ادامه مییابد و جای هر دستگیر شده را هزاران آزادیخواه و برابری طلب جدید پر خواهد کرد. اطمینان میدهیم که در مقابل این سرکوبگریها و در دفاع از رفقای زندانی، صف ما پرجمعیت تر خواهد شد.

ما همه مردم ایران را به دفاع از رفقای دستگیر شده مان فرامیخوانیم. نباید گذاشت بهترین فرزندان این کشور که خواهان آزادی و برابری و رفاه و آسایش برای همه مردم بودند و برای آن تلاش میکردند، راهی شکنجه گاه های رژیم شوند. رفقای ما باید فورا ازاد شوند. 

 

اسامی بخشی از دستگیر شدگان جدید

به نظر میرسد رفقای زیر از جمله دستگیر شدگان هستند: ۱ - سروش دشتستانی ۲ - امین قضائی ۳ - بیژن صباغ ۴ - آناهیتا حسینی ۵ - مرتضی خدمایلو ۶ -  محمد پور عبدالله ۷ - بیتا صمیمی لیست کاملتر متعاقبا اعلام خواهد شد.

دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاههای سراسر کشور

۲۵ دی ۱۳۸۶

آوای دانشگاه

بیانیه "چپ کارگری"  برای 16 آذر

"سوسيالیسم تنها راه رهايی"

مبارزه ي جنبش دانشجويي جزئي از مبارزه ي جنبش هاي اجتماعي(کارگري، زنان، اقوام تحت ستم، جوانان و...) براي ساختن دنيايي انساني است. دنيايي که در آن خبري از استثمار انسان ها و مناسبات استبدادي سرمايه داري نيست. دنيايي که در آن اثري از ستم جنسي نيست. دنيايي که در آن انسان ها آزادانه سرنوشت خويش را تعيين مي کنند.

جنبش دانشجويي بر پايه ي منافع عيني و مشخصي که از نفس دانشجو بودن نشات بگيرد شکل نمي گيرد. به خصوص در کشورهايي که حاکميت مستبدتري دارند دانشگاه به تريبون اعتراض جامعه تبديل مي شود. صف بندي نيروهاي سياسي در دانشگاه، نه امري تصادفي، که نمودي از صف بندي سياسي و طبقاتي در جامعه است. جنبش دانشجويي مي تواند و بايد به عنوان يک نيروي سياسي موثر در کنار ديگر جنبش هاي اجتماعي ايفاي نقش کند.

طي يک سال گذشته شاهد گسترش سرکوب جنبش هاي اجتماعي و از آن جمله سرکوب جنبش دانشجويي بوده ايم. توطئه و پرونده سازي عليه فعالين جنبش دانشجويي، بازداشت، اخراج و تعليق شمار زيادي از فعالين اين جنبش، کنترل پوشش دختران دانشجو و سهميه بندي جنسيتي تنها گوشه اي از پرونده ي سرکوب جنبش دانشجويي بوده است. در مقابل اما شاهد مقاومت محلي، محدود و غير متشکل دانشجويان بوده ايم. ضرورت مقاومت سراسري و پيگيرانه به صورت بلاواسطه اي به مساله ي تشکل هاي مستقل دانشجويي گره مي خورد. تشکل هايي که از تمام جناح هاي حاکميت مستقل هستند و مرزبندي روشني با دخالت خارجي در تعيين سرنوشت مردم ايران دارند. تلاش براي ايجاد تشکل هاي مستقل دانشجويي با استراتژي کلان پيوند با ديگر جنبش هاي اجتماعي همسوست.

طي سال هاي گذشته دفتر تحکيم وحدت کوشيد تا با طرح استراتژي "دموکراسي خواهي" جنبش دانشجويي را به زائده ي دانشجويي اصلاح طلبان دوخردادي تبديل کند. همچنين طرح هاي "رفراندوم"، "انقلاب هاي رنگي و مخملي" و نيز دفاع آشکار از حمله ي نظامي آمريکا از سوي طيف هاي جداشده از دفتر تحکيم وحدت در برابر جنبش دانشجويي قرار گرفت. "دوري از قدرت و ديده باني جامعه ي مدني" هم براي بندبازي ميان دو استراتژي تبديل شدن به بال دانشجويي اصلاح طلبان دوخردادي يا آژيتاتورهاي حمله ي نظامي آمريکا مطرح شد. در اين ميان دانشجويان سوسياليست با شعار اتحاد با جنبش هاي اجتماعي به صحنه آمده اند تا دنيايي انساني را با تکيه بر قدرت توده هاي مردم بنا کنند. "چپ کارگري" هم بحث محوريت "جنبش کارگري" را در اتحاد جنبش دانشجويي مطرح کرده است چرا که طبقه ي کارگر را تنها طبقه ي با زنجيرهاي راديکال مي داند که مي تواند افق هاي سياسي مشخصي را در برابر ديگر جنبش هاي اجتماعي قرار دهد. طبقه اي که با رهايي خويش جامعه را آزاد خواهد کرد.

بر پايه ي اين ملاحظات بايد 16 آذر را به روز مبارزه عليه استبداد سرمايه داري و ستم جنسي تبديل کنيم. بايد فرياد همبستگي با جنبش هاي کارگري، زنان، معلمان، پرستاران، جوانان و اقوام تحت ستم سر دهيم. در اين ميان هر يک از گرايشات مختلف جنبش دانشجويي مي بايست به طرز شفافي خواسته هاي خود را رو به جنبش دانشجويي اعلام نمايد لذا چپ کارگري دانشگاه هاي ايران خواسته هاي حداقلي خود را به شرح زير اعلام مي دارد:

 1- آزادي بي قيد و شرط دانشجويان زنداني(صباح نصري، هدايت غزالي، احمد قصابان، جواد عاليخاني، مجيد توکلي، احسان منصوري و ياسر گلي)

2- به رسميت شناخته شدن حق تحصيل براي همه ي دانشجويان و در نتيجه لغو احکام تعليق دانشجويان و بر چيده شدن موانع ادامه ي تحصيل دانشجويان ستاره دار.

3- انحلال حراست دانشگاه ها، کميته هاي انصباطي و ستادهاي گزينشي وزارت علوم.

4- خروج نيروهاي شبه نظامي و سرکوبگر بسيج از دانشگاه.

5- پايان دادن به بازنشسته کردن اجباري و اخراج علني استادان دگر انديش.

6- توقف برخورد با انجمن هاي اسلامي، شوراهاي صنفي و انجمن هاي علمي، هنري و فرهنگي.
7- ايجاد تشکل مستقل دانشجويي.

8- برچيده شدن تبعيض و تفکيک جنسيتي در تمام حوزه هاي دانشگاه و جامعه و از آن جمله پايان دادن به طرح سهميه بندي جنسيتي.

9- برچيده شدن دوربين هاي مدار بسته اي که براي کنترل رفتار دانشجويان در دانشگاه ها نصب شده اند.

10- به رسميت شناخته شدن حق آزادي پوشش در دانشگاه و جامعه و در نتيجه برچيده شدن بساط طرح "ارتقاي امنيت اجتماعي" در جامعه و کنترل پوشش دختران دانشجو در دانشگاه.

11- توقف فيلترينگ سايت هاي اينترنتي در دانشگاه و جامعه.

12- رفع توقيف از نشريات توقيف شده ي دانشجويي و آزادي انتشار نشريات دانشجويي.

13- پايان يافتن يورش هاي پياپي به دانشگاه و تجسس خوابگاه ها.

14- به رسميت شناخته شدن حق تحصيل رايگان عمومي، توقف خصوصي سازي دانشگاه و خوابگاه هاي دانشجويي و پرداخت کمک هزينه به دانشجويان.

15- کنترل و اداره ي دانشگاه ها و خوابگاه هاي دانشجويي توسط شوراي دانشجويان، اساتيد و کارکنان دانشگاه.

16- آزادي بيان بي قيد و شرط.

17- لغو مجازات اعدام و جنايت ضد انساني سنگسار.

18- به رسميت شناخته شدن حق اقوام تحت ستم براي تحصيل به زبان مادري و تصميم گيري در مورد سرنوشت آني و آتي شان.

19- توقف اخراج مهاجران افغاني و به رسميت شناخته شدن حق آموزش رايگان براي کودکان افغاني.

20- الغاي قوانين تبعيض آميز و زن ستيز و از آن جمله قوانين مجازات اسلامي، مدني و کار.

21- آزادي بي قيد و شرط فعالين جنبش زنان(مريم حسين خواه و جلوه جواهري) و لغو احکام صادره عليه فعالان جنبش زنان (مريم ضيا، دلارام علي و عاليه اقدام دوست)

22- حقوق برابر براي کار برابر زنان.

23- ايجاد تشکل هاي مستقل کارگري.

24- به رسميت شناخته شدن حق اعتصاب.

25- لغو قراردادهاي موقت و سفيد امضا، توقف خصوصي سازي کارخانه ها و ايجاد کنترل کارگري بر امر توليد.

26- آزادي بي قيد و شرط فعالين کارگري(محمود صالحي، ابراهيم مددي، رضا دهقان و منصور اسالو) و لغو احکام صادره عليه فعالين کارگري و معلمان.

27- پرداخت حقوق معوقه ي کارگران و افزايش دستمزد کارگران.

28- تصويب لايحه ي هماهنگ پرداخت و افزايش حقوق معلمان و کارکنان آموزش و پرورش.

29- الغاي تمامي قوانين ضد کارگري.

30- به رسميت شناخته شدن سن 18 سال تمام براي تمايز کودکان و بزرگسالان.

چپ کارگری دانشگاه های ايران

11 آذر 86

جامعه ما را به کجا می برند؟

    بهرام رحمانی

bamdadpress@ownit.nu

ایران یکی ار ثرومندترین کشورهای منطقه خاورمیانه است. تنها در دو سال گذشته بیش از 130 میلیارد دلار از طریق فروش نفت خام وارد خزانه حکومت اسلامی شده است و به این رقم حدود 15 تا 20 میلیارد دلار صدور اقلام غیرنفتی را هم باید اضافه کرد. اما با این وجود، مردم ایران به سرعت به سوی فقر سوق داده می شوند. سهم مردم از این درامد کلان، جز فقر و سیه روزی چیز دیگری نیست. این مبالغ به افزایش بودجه آموزش و پرورش، بهداشت و درمان، و حقوق سوسیالی برای کمک به نیازمندان، بیمه بیکاری، بازنشستگی، جاده سازی، صنایع مادر، تحقیقات و پژوهشس های علمی، پرداخت دستمزدهای معوقه کارگران و ... منجر نشده است. پس این ثروت های هنگفت به جیب چه کسانی واریز می شود؟ و به چه عرصه هایی اختصاص داده می شود؟ جواب این سئوالات و سئوالاتی از این قبیل را مردم رنج دیده ایران به خوبی می دانند. زیرا این مردم قبل از هر تحلیل اقتصادی و سیاسی به ما خواهند گفت که جیب آخوندها بسیار گشاد است هر چی پول و طلا و چیزهای ارزشمندی در آن بریزید جا می گیرد. چشم و دل آن ها هرگز از ثروت اندوزی چه با تبلیغات خرافی و شیون و زاری، و چه با دزدی و چپاول و چه با سرکوب و زور و خشونت سیر نمی شود. بنابراین، سران حکومت اسلامی، به هرگونه وحشی گری متوسل می شوند تا حاکمیت خود را نگاه دارند.

 حمایت جمعی از کارگران شاغل و بیکار عسلویه از دانشجویان و کارگران  زندانی                      

جمعی از کارگران بیکار عسلویه و همچنین جمعی از کارگران پالایشگاه گاز فازهای ۹ و ۱۰ با نصب پارچه نوشته هایی خواهان آزادی دانشجویان و کارگران زندانی شدند.

این پارچه نوشته ها در سه راه عسلویه و سه راه نخل تقی که از مسیر های اصلی تردد کارگران پروژه های منطقه ی پارس جنوبی هستند نصب شدند.

بازداشت دانشجوی دانشگاه آزاد به بهانه حمایت از رفقای دربندش

 براساس گزارش آوای دانشگاه یکی از دانشجویان دانشگاه آزاد به بهانه ی حمایت از دانشجویان چپ و آزادی خواه دربند بازداشت شد.

جمال بازدار دانشجوی رشته تاریخ دانشگاه آزاد شهر ری در پی سخنرانی در کنفرانس انجمن علمی تاریخ دانشگاه و گرامی داشت رفقای دانشجوی بازداشتی و اعتراض شدید به دیکتاتوران حاکم از سوی پلیس امنیت احضار ، منزل شخصی نیز مورد بازرسی قرار گرفته و وسایل شخصی این دانشجو نیز توقیف شده بود. با قرار وثیقه آزاد بود در پی دریافت احضاریه ای از سوی اطلاعات سپاه پاسداران روز گذشته به زندان اوین مراجعه کرده بود تا این لحظه خبری از وی در دست نیست و به احتمال قوی در بازداشت اطلاعات سپاه پاسداران قرار دارد.

همچنین بنا به گزارش  وبلاگ تا آزادی دانشجویان دانشگاه آزاد یکی از دانشجویان دانشگاه آزاد که به بهانه ی حمایت از دانشجویان دربند شنبه پیش 18 آذر ماه بازداشت و مورد بازجویی و شکنجهقرار گرفته بود آزاد شد.

جمال بازدار دانشجوی رشته تاریخ دانشگاه آزاد شهرری در پی سخنرانی در کنفرانس انجمن علمی تاریخ دانشگاه و گرامی داشت دانشجویان  بازداشتی و اعتراض شدید به وضعیت حاکم احضار ، منزل شخصی وی مورد بازرسی قرار گرفته و وسایل شخصی این دانشجو نیز توقیف شده بود.

این دانشجو با قرار وثیقه آزاد و در پی دریافت احضاریه ای از سوی اطلاعات سپاه پاسداران مجددا به زندان اوین مراجعه کرده بود.

بنا به اخبار رسیده این دانشجو در حال حاضر آزاد می باشد اما به گفته دوستانش در هنگام بازجویی مورد شکنجه قرار گرفته است و وضعیت مناسبی ندارد.

(( هزاران درود بر دانشجویان چپ زندانی و خانواده هایشان ))

 بیش ازیک ماه گذشت: چنانکه در قسمتی از اطلاعیه اخیر خانواده های دانشجویان در بند آمده : یک ماه گذشت. ماه شب و روزهای سخت و سرد مقابل اوین، ماه توهین های سرباز نگهبان و تهدید های بازجو، ماه تهمت ها و وعده های بی اساس، ماه شب های اشک و غم، فریاد و خشم. ما این سو و فرزندانمان آن سوی دیوارهای زندان اوین، در سلول های انفرادی تاریک و سرد. همان داستان تکراری چشم بند و بازجویی شبانه و بی خوابی و ضرب و شتم و ... فرزندان دانشجوی ما، به جرم سر دادن ندای آزادیخواهی و برابری طلبی در روزی و جایی که متعلق به خودشان است حتی بدون امکان ملاقات با وکلا و خانواده هایشان تحت شدید ترین فشارها قرار دارند و ما خانواده ها در نگرانی و بی اطلاعی کامل از وضعیت آنها، و این همه در میان بایکوت شدید از سوی رسانه ها  و مطبوعات کشور...

بیانیه شماره دوم دانشجویان سوسیالیست دانشکده باهنر شیراز

در مورد دستگیری دانشجویان