دو چالش بزرگ در مقابل طبقۀ کارگر ایران

فرشید شکری

 استثمار و بی حقوقی، گرسنگی، فقر و نداری، خفت و بردگی وغیره – بدرجات کم و زیاد – مصائب و دردهای مشترک کارگران جهان با کارگران ایران هستند و آنچنان تمایزات ماهوی و خاصی دربین نیست. معذلک آنچه بر طبقۀ کارگر ایران می گذرد بسی وخیم تر و تألم بارتر است.

آرش:

شما جزو کدام دسته بودید؟ شرکت در انتخابات یا تحریم؟ چرا؟

صلاح مازوجی:

آن دسته از احزاب و نیروها و افرادی که به مردم فراخوان شرکت در انتخابات رژیم را دادند، در واقع با این سیاست خود عملا به رژیم جمهوری اسلامی و انتخاباتش مهر مشروعیت کوبیدند. این جریانات در این شرایط بحرانی که رژیم برای بقای خود بیش از هر زمان دیگری به کشاندن مردم به پای صندوق ها و "کسب مشروعیت" نیاز داشت به یاری جمهوری اسلامی شتافتند. جمهوری اسلامی که مدتهاست رابطه اش را با مردم اساسا بر مبنی سرکوب تعریف کرده است، برای حدادی کردن ماشین سرکوبش، برای اعتماد بنفس دادن به نیروهای سرکوبگرش و تداوم سرکوب لجام گسیخته به کشاندن مردم به پای صندوق ها رای نیاز داشت، جریاناتی که فراخوان شرکت در انتخابات رژیم را دادند عملا به حدادی کردن ماشین سرکوب رژیم علیه مردم کمک رساندند. تکلیف ما با این دسته از احزاب و گروهها روشن است، موضع شرکت در انتخابات یک موضع ارتجاعی است، این جریانات را ارتجاعی می دانیم.

مصاحبه جهان امروز با صلاح مازوجی

 در باره رویدادهای اخیر ایران

جهان امروز: در ادامه ارزیابی ها و سیاستهای حزب در قبال خیزش توده ای و وقایع اخیر که در اطلاعیه های کمیته مرکزی بوضوح آمده است، خواستم ببینم که ارزیابی شما از اوضاع کنونی بویژه بعداز سخنرانی خامنه ای در نماز جمعه چند روز پیش چیست؟

 صلاح مازوجی: به نظرمن مواضع خامنه ای کاملا قابل پیش بینی بود، چون بر خلاف تصوری که وجود دارد، خامنه ای مافوق جناح ها نیست، این خامنه ای نیست که خط مشی جناح مسلط در حاکمیت جمهوری اسلامی را تعیین می کند بلکه این رهبری سپاه پاسداران است که تعیین سیاست می کند. از مقطع " انتخابات" نهمین دوره ریاست جمهوری که تسلط و برتری جناح سپاه پاسداران درآرایش سیاسی درون حاکمیت جمهوری اسلامی را رسمیت بخشید، خامنه ای مواضع خود را با منافع جناح سپاه پاسداران تطبیق داده است. خامنه ای در سخنان روز جمعه، در واقع با تائید مجدد "انتخابات"  و تائید مجدد ریاست جمهوری احمدی نژاد و بر حذر داشتن موسوی از ادامه اعتراضات خیابانی، عزم سپاه پاسداران برای تصفیه کامل طرفداران موسوی و جناح موسوم به اصلاح طلبان از دستگاه حاکمیت جمهوری اسلامی را دوباره اعلام کرد و از طرف دیگر به خیزش توده های مردم اعلام جنگ داد

تحریم ، تحریم بازهم تحریم

فرهاد شعبانی

 روز جمعه 22 خرداد دهمین نمایش ضد کارگری بنام انتخابات ریاست جمهوری در ایران به روی صحنه می آید. طی 30 سال گذشته، هرچند سال یکبار جنجالی چند هفته ائی تحت عنوان انتخابات ریاست جمهوری در ایران به صحنه آمده است اما، نتایج این نمایشات پر هزینه و هیاهو تغییری جزء جابجائی قدرت مابین جناحهای حاکم در این نظام انسان ستیز و تمدن گریز را به دنبال نداشته است. جناحها و جنایتکارانی که هرکدام پرونده ائی قطور از کشتار مردم کارگر و زحمتکش، و آزادیخواه  ساکن در ایران را زیر بغل دارند؛ و در حقیقت آنها را نباید در موقعیت مسئول بلکه باید در جایگاه متهم نشاند. اینها مجرمینی قابل محاکمه و مجازات اند.

بنابراین جابجائی قدرت مابین جناحهای حاکم تحمیلی بر مردم ایران را با هیچ معیاری نمی توان و ممکن نیست انتخابات نامید. خام اندیشان و فرصت طلبانی که بر این باورند توده های مردم از باز تولید این صحنه های کسل آور آموزش خواهند دید، و از این نمایش گونه ائی از دمکراسی منطبق با سطح فرهنگ مردم منطقه  می  سازند نه تنها فقر و بی بضاعتی خود را بروز می دهند و مولد بدعتی اند که اهانتی به موکراسی و مردم سالاریست، بلکه نگاهی تحقیرآمیز به توده مردم ایران دارند و نگفته آنها را شایسته حاکمیت چنین رژیمی می دانند؛ اما مردم ایران برخلاف این مجیز گویان نان به نرخ روز خور محق اند که  بگویند انتخابی در کار نیست تا انتخاباتی صورت بگیرد. این انتصاب صورت گرفته است.

 این نمایش سنخیتی با انتخابات ندارد، از اینرو ضروری نیست در باره آنچه که حضراتی که بنام کاندید به مخاطب قالب می کنند و ویژه این دوره های جنجالی است و بارها شنیده شده " ایران برای همه ایرانیان" محمد خاتمی ، "پول نفت احمدی نژاد سر سفره مردم"  جدل و مناظره و دیالوگی صورت بگیرد. هرکدام از آنها سر از صندوق بیرون بیاورد و بر مسند قدرت بنشیند عملکردش پیامدی جزء سیه روزی و شوربختی بیشتر برای طبقه کارگر و مردم آزادیخواه ساکن در ایران به دنبال نخواهد داشت. برای اثبات این ادعا لازم نیست به پاسخ احمدی نژاد  به خبرنگار ی اشاره بکنیم که گفته بود سندیکا دیگر چیست ؟  و یا تبلیغات عوامفریبانه سردار رضائی، شیح مهدی کروبی و میرحسین دهه 60 را بررسی کنیم. بجای همه اینها - گرچه هنوز صفحات بیشماری از پرونده آنها ناگشوده و در بایگانی است-  کافی است نگاه کوتاهی به بیوگرافی هر چهار چهره ائی بیاندازیم که بعنوان کاندید این نمایشنامه تهوع آور به جامعه عرضه شده اند.

آنها طی سی سال گذشته برای تحکیم پایه های این نظام ضد کارگری که اساس و بنیادش با کشتار و خانه خرابی میلیونها تن از زنان و مردان کارگر و زحمتکش و فرزندانشان، روشنفکران و آزادیخواهان و مردم کردستان  قوام و تاکنون دوام یافته است گوی سبقت را از هم بریده و در قربانی کردن میلیونها انسان به پای تحقق قوانین شریعت از هیچ جنایتی فروگذار نکرده اند.

این حضرات هرکدام دوره ائی و در مقامی در محک آزمایش قرار گرفته و چهره آنها در صورتیکه جریاناتی فرصت طلب نخواهند شعور و حافظه تاریخی توده های رنجدیده مردم ایران را دست کم بگیرند، برای دو نسل از مردم حق طلب ایران  افشا و البته که رسوا شده هستند.

محسن رضائی پنجه هایش تا آرنج به خون هزاران انسان آزادیخواه مناطق حاشیه ائی ایران، از کردستان گرفته تا سیستان و بلوچستان آلوده است و برای هر ترفیعی از روی جنازه شماری از انسانهای شریف و آزاده ایران عبور کرده است.

میر حسین موسوی مدیریت کشتار دهه 60 و اعزام کارگران ایران به جبهه های مرگ و نابودی را بعهده داشت و اگر امروز یکبار دیگر به بروی صحنه رانده می شود تنها به این خاطر است که کارشناسان مسائل اقتصادی – اجتماعی جمهوری اسلامی بر این باورند که بحران اقتصادی جاری در ایران خطرات شورش اجتماعی را به دنبال خواهد داشت و به مدیریتی از نوع دهه 60 و دوران جنگ نیاز دارند و او تجربه آن دوره را در کارنامه ضد مردمی اش ثبت کرده است.

کروبی که ژست ناچسپ اصلاح طلبی بخود گرفته جزء شیوخ اشراف مسلک جمهوری اسلامی است که طی 30 سال گذشته اشراف گونه زیسته و در تثبت و تصویب کلیه قوانین ضد کارگری و زن ستیز این رژیم در پستهای کلیدی این نظام مدافع آپارتاید ایفای نقش کرده است. اصلاح طلب نامیدن چنین فسیلی سیلی محکمی بر صورت اصلاح طلبی است.

چهره و عملکرد احمدی نژاد و آوازه افراط گرائی اش در مقابله با هر آنچه که بوئی از مدنیت و تجدد و دگر اندیشی دارد به وسعت کره زمین شنیده و دیده می شود. او مبتکر رواج خرافات جمکرانی است. او قاتل بی رحمی است که جزء به ظهور امام زمان آنهم از مسیر جمکران نمی اندیشد. او پاسدار سنتهائی است که با هرگونه نواندیشی ضدیت دارد. رئیس دولتی که نخواهد واقعیت وجودی یک سندیکای کارگری را بپذیرد و با تمسخر از آن نام ببرد، سرنوشت کارگر در چنین نظامی بهتر از این نخواهد شد.

رسالت اینها حفظ پایه های نظامی است که 30 سال تمام است ستم بر کارگران، زنان، جوانان و مردم تحت ستم کردستان و دیگر اقشار آزادیخواه و حق طلب این جامعه از هویت شناخته شده آن است. یعنی درست خلاف آنچه که مردم کارگر و زحمتکش در ایران میخواهند. مردمی که بدون تردید خواهان سرنگونی این نظام اند.

 آنچه که رژیم در هراس و کابوسی بیمارگونه در پی آن است و شب و روز در بوق و کرنا با اسم رمز "مشارکت حداکثری"  بوسیله دستگاههای عوامفریب تبلیغاتی اش به خورد مردم می دهد، به میدان کشیدن آنها برای گرفتن حکم مشروعیت و فروش این کالا در بازار جهانی است.

در این صورت بر همه اقشار مردم رنجدیده ایران ، بر کارگران و زحمتکشان، جوانان، دانشجویان و زنان حق پایمال شده  و مردم تحت ستم کردستان است که یکپارچه و متحد شرکت که هیچ تماشای این نمایش را هم تحریم کنند. در روز 22 خرداد نباید در خیابانها و مجامع عمومی ظاهر شد. روز  22 خرداد باید مسجد و منبر و پای صندوقها را برای روضه خوانان و نوحه سرایان و مجیر گویان این نظام ظالمانه بجا گذاشت. اگر رژیم به دنبال مشروعیت است و میخواهد با به میدان آوردن مردم آنرا به رخ رقبایش بکشد و امتیاز بگیرد، مردم هم باید این موقعیت باد آورده را به فرصتی برای نشان دادن اوج نفرت و بیزاری خود از رژیم تبدیل کنند. نه مهر شناسنامه و وعده پول نفت و نه وعده بی پایه و اساس پرداخت حقوق به زنان خانه دار و نه اشتغال جوانان در حالیکه بنیادهای اقتصادی ایران در چارچوب مدیریت این نظام هیچ ظرفیت اشتغالزائی ندارد، نباید کسی را به پای صندوقهای رای بکشاند. هر رای شما دادن مشروعیت به رژیمی است که عامل فقر و سیه روزی، اعتیاد و تن فروشی ، یاس و ناامیدی ، ناامنی و بی حقوقی اکثریت مردم ایران است. تحریم اکثریتی را بجای مشارکت اکثریتی تبلیغ و ترویج  و عملا  و باید به جهانیان نشان داد. در این نمایش چندش آور نباید شرکت کرد. تحریم، تحریم بازهم

بازی موش و گربه در خاورمیانه و مضحکه‌ انتخابات

ارتش اسرائیل روز سه‌ شنبه 19 می برابر با 29 اردیبهشت رزمایشی را شروع کرد که گفته میشود تمرینی است برای حمله‌ی هوائی اسرائیل به مراکز انرژی هسته‌ئی ایران. احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، برای نشان دادن واکنش در برابر این رزمآیش در 30 اردیبهشت و در سمنان اعلام کرد که رژیم اسلامی موشک زمین به زمین "سجیل 2" را آزمایش کرده است که 2000 کیلومتر برد دارد. این خبرها در حالی منتشر میشود که تازه دو روز از دیدار اوباما، رئیس جمهور آمریکا، و نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، گذشته است. نخست وزیر اسرائیل قبل از رفتن به واشنگتن در مصر با حسنی مبارک، رئیس جمهور این کشور، در مورد تهدید ایران گفتگو کرد. او پس از بازگشت از آمریکا به اردن خواهد رفت و در باره‌ی تهدید ایران با پادشاه این کشور صحبت خوهد کرد. سران مصر و اردن با اشارت صریح توافق خود را با این ایده‌ نشان داده‌اند که تهدید اصلی در خاورمیانه ایران است و نه اسرائیل.

آنچه در خاورمیانه میگذرد بخشی از اقدامات آمریکا برای تشکیل یک بلوک علیه ایران در منطقه و تشدید فشار بر جمهوری اسلامی است. این اقدامات در تداوم تهدید حکومت آمریکا به تشدید تحریمها و از جمله تحریم بنزین علیه جمهوری اسلامی صورت میگیرد. اما تلاشهای کنونی برای تاثیر گزاری بر انتخابات ریاست جمهوری در ایران نیز هست. در غرب کسی موافق نیست که احمدی نژاد در مقام خود ابقا گردد. اوباما در زمان کاندیداتوری خود گفت که حاضر نیست با احمدی نژاد سر میز گفتگو بنشیند. او استدلال کرد که رئیس جمهور ایران خواستار محو اسرائیل از روی نقشه‌ی جغرافیا و منکر هولوکاست شده است. در روزهای اخیر یکی از مقامات اتحادیه‌ی اروپا اظهار داشت که ترجیح میدهد در دوره‌ی دهم میر حسین موسوی رئیس جمهور ایران شود. موسوی نیز به نوبه‌ی خود بارها اعلام کرده‌ است که سیاستهای خارجی دولت نهم ایران را در خطر قرار داده است.

تا آنجا به موضع کارگران و مردم معترض ایران در برابر انتخابات برمیگردد، آنها آنرا یک نمایش مضحک به حساب میآورند و بس. در مورد احمدی نژاد و موسوی نیز هر دویشان را از عوامل پیشبرد جنایات رژیم در سی سال گذشته میدانند. با این حال اهالی ایران در مقابل فشارهای هیئت حاکمه‌ی آمریکا و عامل آن، یعنی دولت نژاد پرست اسرائیل، بی طرف نیستند. زیرا فشارهای آمریکا بر این رژیم بهانه‌ بدست سرکوبگران میدهد تا بکوشند فضای خفقان را در داخل تشدید نمایند. واقعیت این است که مردم با مبارزات و مقاومتهای خود عقب نشینیهای معینی به نیروهای سرکوبگر تحمیل کرده‌اند، به همین جهت است که کاربدستان جمهوری اسلامی سپاه و بسیج را در شهرها جانشین پلیس کرده‌ و بر میزان سرکوبگری و بگیر و ببند افزوده‌اند. اقدامات امپریالیسم آمریکا و حکومت ارتجاعی اسرائیل بهانه به دست رژیم اسلامی میدهد تا اقدامات سرکوبگرانه‌ی خود  توجیه کنند. به همین دلیل اقدامات آمریکا از نظر کارگران و مردم آزاده‌ی ایران محکوم است.

برگرفته از جهان امروز 227

                   (در حاشیۀ هشدار کارشناسان مسائل پزشکی)

                                                                                                                       فرشید شکری

 هر انسانی با شنیدن و دیدن اخبار ناگواری همچون کشته شدن مردم غیر نظامی بر اثر جنگ یا عملیات های تروریستی، مرگ به دلیل نداری و کمبود مواد غذایی و... به سختی منقلب می گردد و سراپای وجودش پر از تنفر می شود. نفرت از بابت زندگانی فلاکتباری که طبقات حاکمه برای بشریت آفریده اند. نفرت از جهانی که به جهنم آدمیان مبدل گشته، و هر روز بیش از روز قبل از آنان قربانی می گیرد.

تنها به نيروي خود متكي شويم

آزموده را آزمودن خطاست، تجربه تاريخي به ما كارگران و رهبران كارگري آموخته است سرمايه‌داران در همه حال استثمار را ترجيح خواهند داد. وظيفه‌ي تاريخي به ما حكم مي‌كند نگذاريم خود و دوستانمان و هم‌طبقه‌اي‌هايمان در دام ترفندهاي بورژوازي بيافتند. تاريخاً فهميده‌ايم سياست‌هاي اشتباه رهبران كارگري و كارگران ناآگاه ضربات مهلكي را بر پيكر مبارزات طبقاتي فرود آورده‌اند. زيان‌هايي بر سر خود و بر سر هزاران و ميليون‌ها انسان درآورده شده كه جبران‌ناپذير بوده‌اند. همگي ما تجربه تلخ جنگ جهاني را به ياد آوريم، بورژواهاي كشورهاي مزبور آن جنگ را براي خودشان جنگ ملي و ميهني ناميدند و چه بسا ميليون‌ها هم‌ميهن خود را قرباني آتش آن جنگ نمودند. كه در آن دوران كارگران اين قدرتمندترين نيرو مي‌توانست تصميمات مناسبي را اتخاذ نمايد. متأسفانه بخش اعظمي از آن‌ها زير چتر سوسيال‌دمكراسي بورژوازي در بحراني‌ ترين شرايط به دام ترفندهاي آن‌ها گرفتار شده و به سياست‌هاي آن‌ها لبيك گفته و سرانجام اين نيروي مقتدر به ابزاري براي آن‌ها مبدل شد. استدلال‌ها و همچنين داعيه‌هايي دال بر اينكه از اين طريق ما به بهره‌مندي خواهيم رسيد به متلاشي شدن وحدت طبقاتي در آلمان منجر گرديد. و نهايتاً در جلو چشم آن‌ها رفقاي مبارز و واقعي آلمانيشان كشته و تيرباران و فراري گشتند و بقيه كارگران با آن رفرم نيم‌بند بورژوازي ساختند و تا به امروز در زير فرمان آن يوغ قرار دارند. اگر اين نيروي عظيم در مقابل بورژوازي متحدانه مي‌ايستاد چرخ بورژوازي به حركت جنون‌آورش ادامه نمي‌داد و آن همه كشته و ويراني به جاي نمي‌گذاشت.  سياست درست آن بود در جنگ امپرياليستي كه حول منافع سرمايه‌داران و بحران آن‌ها بود شركت نمي‌نمودند. اينجاست كه تاريخ به ما اثبات خواهد نمود اگر سياست و تاكتيك و استراتژي مناسب عمل شود. نه زمين و نه انسان در اين طغيانگري قرباني نمي‌شد. تجربه اثبات نموده است كه تنها منبع درآمد خالص و ناب براي سرمايه‌داران ارزش اضافه از طريق استثمار كارگران به دست مي‌آيد. اكنون چگونه بورژوازي به رحم و شفقت درآمده و رسانه‌هاي آمريكايي و امثالهم با پرداخت مقداري هزينه تبليغي مي‌خواهند كارگران كشورهاي ديگر را نجات دهند. حقيقت اين است در اين چند سال اخير با توجه به عقيم ماندن سياست‌هاي كشورهاي امپرياليستي در مقابل نوچه‌گان خويش و تمرد بخشي از جناح‌هاي نافرمانشان در ظاهر به خونخواهي ملت‌هاي ديگر برخواسته‌اند.

هدف از نوشتن این مقاله به نقد کشیدن سرمایه داری و دیکتاتوری اسرائیل که زندگی اسف باری را بر مردم عزه تحمیل کرده است.

در اول نوشتن لازم است بگویم که حمله اسرئیل فقط حمله به غزه نیست بلکه حمله به احساس و عواطف وابتدایی ترین حقوق انسانی مردم جهان است و هرکس که یک زره از انسانیت بو برده باشد این عمل اسرائیل را محکوم می کند، برای این است که ما شاهد اعتراض صدها هزار نفر در اقصی نقاط جهان هستیم ، از اروپا گرفته تا آسیا و آفریقاو... مردمان آزادی خواه به خیابانها ریخته اند و با حمل پلاکاردهای مرگ بر اسرائیل، جنگ را متوقف کنید خشم وانزجار خود را از حمله به غزه اظهار میکنند.

هر روز بر آمار کشته شدگان افزوده می شود ، بیمارستانها مالامال از کشته شدگان و مجروحین است و دولت اسرائیل با محاصره وبستن مرزهای فلسطین مردم عزه از نیازهای ابتدایی که خوراک و سوخت و پوشاک و مواد بهداشتی و دارو است جلوگیری کرده است و مدام بر آمار قرببانیان افزوده میشود.

بیشترین قربانیان این جنگ وحشیانه کودکان و زنان هستند، کودکانی که تمام آرزوهایشان بازیهای کودکانه، رفتن به مدرسه و ... است، اما بایستی در این کشتارگاه سرمایه داری و ارتجاع کشته شوند و یا در این زمستان سرد و طاقت فرسا آواره و بی خانمان شوند و از آغوش گرم مادر بی بهره  و دنبال جنازه پدر ، خواهر و یا یکی از اعضای خانواده شان سرگردان شوند، کودکانی که به جای جمع و تقسیم ریاضی بایستی توپ و خمپارهای نظم سرمایه که عزه را غرق خون کرده، را بشمارند و یا  آمار کشته شدگان را به جمع و تقسیم کنند ، بجای هوای پاک  بایستی دود بمبهای شیمایی و موشکهای مدرن را تنفس کنند ، بجای فوتبال درکوچه ها بایستی دنبال پناه گاهی بگردند که خود را از مرگ نابه هنگام نجات بدهند. نوشتن بیان کردن این گونه وحشیگیری تمام شدنی نیست.

شبهای غزه به شب خون تبدیل شده است، خیابانها همه سرخ در اتش ودود گشته اند ، خانه ها همه ویران وکانون گرم خانوادها از هم پاشیده است و این سهم مردمی است که بربریت سرمایه و ارتجاع مذهبی حق زندگی را از آنان سلب کرده اند، آیا در این میان سرمایه داران ضرری را متحمل شده اند، آیا آنان هیچگاه چنان فشار مرگ باری را تجربه کرده اند تا درد کودکانی که در نواره غزه شاهد کشته شدن خوانواده و یا هم بازیهایشان و یا زخمی شدن خود که لحظه لحظه به مرگ نزدیک میشوند را درک خواهند کرد؟ بی تردید بایستی بگویم آنان هیچکدام از این دردها حتی به فکرشان هم خطور نکرده است. سرمایه داری برای حفظ بقای خود حاضر است که مردمان زیادی را قربانی کند و بجز منفعت خود هیچ چیز دیگری را دنبال نخواهند کرد، این جنگ و کشتار وحشیانه نمونه بارز و ماهیت واقعی نظام سرمایه داریست.

در این دوره بحرانی نظام سرمایه داری جهانی که جهان شاهد آن است و ورشکستگی کارخانه های بزرگی که چرخه اقتصادی کشورهایشان بروی آن می چرخید و برای حل این بحران به چنین جنگهای احتیاج دارند تا دید افکار عمومی را از این سو به سوی دیگر بکشند. تا چند هفته پیش تمام خبرها رسانه ها همه بر روی این بحران جهانی متمرکز بود اما امروز حمله اسرائیل به نواره غزه در سرتیتر تمام روزنامه و سایتهاها به چشم می خورد و این گونه جنگها پایانی ندارد تا زمانیکه سرمایه داری در حال سوداندازی باشد حقوق انسانی مردمان جهان دست یافتنی نیست و نخواهد بود.

پس باید متحدانه در جهت سازماندهی اعتراضات و جنبشهای رادیکال و طبقاتی توده های ستم دیده جهان گام برداشت و اینچنین توان به عقب راندن سرمایه داری میسر خواهد بود. و بایسی در برابر این گونه یورش وحشیانه و غیر انسانی هیچ گاه آرام ننشینیم و از هیچ کوششی برای رهایی انسان از قید و بند نظام ناعادلانه و طبقاتی سرمایه داری دریغ نکنیم. برای مبارزه متحدانه و یکپارچه این نیروهای چپ و سوسیالیست هستند که بایستی بار سنگین سازماندهی و تشکل یابی جنبشهای رادیکال اجتماعی را به دوش بشکند و سعی در پیوند عمیق جنبش جهانی ضد جنگ و رادیکال برای مقابله با به خون کشیدن مردم بی دفاع جهان و مشخصا فلسطین مبارزه کنند.

ضد حمله مارکس

لوسین سو

ترجمه: مرمر کبیر

{برای دیدن مطلب روی آدرس زیر کلیک کنید}

http://www.payam.nu/2009/maqalatf/871016marx.pdf

اطلاعیه تلویزیون کومه له

بدینوسیله به اطلاع کلیه بینندگان عزیز کانال تلویزیون کومه له می رساند که بدلیل تغیراتی فنی که در بخش فرستندگی این کانال ایجاد شده است، موقعیت آن در حافظه دکودرها تغیر کرده است و برای مشاهده برنامه های این کانال لازم است که یکبار دیگر بر روی موقعیت زیر، که همان موقعیت سابق است، جستجو و ضبط شود.

Hotbird:         12476         MHZ

 Ksps:              27500                 

HOR:                 ¾                    

با تشکر

مدیریت تلویزیون کومه له

‏2008‏/10‏/05

«جهاني شدن و ماركسيسم»

 جهانگير ويسي

منبع سایت کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل کارگری

امروز بيش از هر روز ديگر ما شاهد پديده‌اي در سطح جهاني هستيم. پديده‌اي كه نمودهاي خود را در تسريع ارتباطات، توليد، توزيع و تسريع انباشت سرمايه در اقصي‌نقاط جهان را به نمايش گذاشته است. اينهم «جهاني شدن» است. اما اين جهاني شدن بعدها و زواياي گوناگوني را به خود ديده است و اين فكر بستري به قدمت خود تاريخ دارد؛ چرا كه از آن زمان كه انسان و منفعت خصوصي وي را واداشت تا جهان را در مشت‌هاي خود بفشارد، امپراتوري‌هاي بزرگ، اديان بزرگ و تاخت و تاز فرمانروايان را خلق نمود. هميشه تاريخ دوجهان، دو جهان‌بيني در كنار همديگر با هم اما تنها با غلبه ستمگر، يعني غلبه برده‌دار بر بردگان، فئودال بر دهقانان، سرمايه‌دار بر كارگران همراه بوده است. شورش بردگان در مقابل برده‌داران، شورش دهقانان بر ضد فئودال‌ها، قيام‌هاي گوناگون و انقلابات كارگري همه از دو جهان و دو جهان‌بيني سخن مي‌گويند و گفته‌اند. از همان ابتداي سرمايه‌داري، عام‌گرايي به جهاني شدن در ديدگاه‌هاي متفاوت خود را نمود داده است. انسانگرايي كلاسيك آزادي از عصبيت‌هاي ملي و قومي و گرايش به افق‌هاي جهان داشت.
ليسنگ ميهن‌پرستي را ضعف مي‌د انست و شاد بود كه چنين ضعفي احساس نمي‌كند. گوته دوستان خويش را اندرز مي‌داد كه فرزند جهان باشند و مي‌گفت شاعر و فيلسوف بايد از قيد زمان و مكان و مليت برهد و خويشتن را همعصر و هموطن همه‌ي مردم بداند.

قلعه کومه له تسخیر ناپذیر است، خوابش را نبینید

عطا خلقی

به دنبال اعلام فراکسیون جمعی از کاردها و اعضای حزب کمونیست ایران و کومه له، لیدر حکمتیستها شتابان خود را به تریبونها حزب رسانید تا قبل از دیگر لیدرها چپ و راست، کینه توزی و دشمنی دیرینه اش را علیه کومه له یکبار دیگر و اینبار به بهانه فراکسیون، در قالب زشت ترین کلمات و عبارات ابراز دارد و برای اعضای حزبش چارچوب و خط و خطوطی را برای یک تهاجم وسیع علیه کومه له و ایجاد یک جنجال دیگر سازمان دهد.

برای حزبی که نه پایگاهی در میان کارگران دارد و نه قربی در میان زحمتکشان و توده مردم، چه بهتر از این که هر ازگاهی جنجالی به راه بیندازد و سر جماعتشان را گرم کند.

حزبی که با کومه له سر ستیز دارد و بیش از دیگر احزاب وجهه و نفوذ سیاسی و معنوی کومه له در میان کارگران و زحمتکشان و توده های ستمدیده ایران و به ویژه کردستان را می شناسد، باید خیلی به هیجان آمده باشد از اینکه جمعی از اعضای کومه له اعلام فراکسیون می کنند

نوشتار  زیر در ادامه مقاله  " وضعیت فعلی و گامهای ضروری "   ارائه می شود که در تاریخ 30 اردیبهشت ماه از طریق همین وبلاگ منتشر گردید . مطالعه این مقاله به رفقا و دوستان چپ در داخل و خارج از کشور ، فعالین سوسیالیست جنبش دانشجویی  و تمام کسانی که در جریان بحثهای یک ماه و نیم اخیر پیرامون مقاله " وضعیت فعلی و گامهای ضروری "  بودند ، پیشنهاد می شود.

چپ دانشجویی بر سر دوراهی : مارکسیسم یا حکمتیسم ؟

( بخش اول )

جهانگیر پایدار

           چپ دانشجویی بر سر دوراهی : مارکسیسم یا حکمتیسم ؟

( بخش دوم )

                                                                                                                    جهانگیر پایدار

 4- "دآب" ( !!) در هجرت : نهضت ادامه دارد !

     برگزاری مراسم روز "پیشمرگ کومه له" در مقر مرکزی کومه له

روز جمعه 31 خرداد ماه، مراسم روز پیشمرگ کومه له در محل مقر مرکزی کومه له برگزار گردید.

در این مراسم پیشمرگان کومه له و شماری از خانواده هایشان، جمعی از پیشمرگان سابق کومه له، مقیم شهر سلیمانیه، شرکت داشتند. در این مراسم "سروه ناصری" از جانب کمیته مرکزی کومه له ضمن تبریک این روز و تجلیل از فداکاری های این نیرو در سه دهه اخیر و گرامیداشت یاد " سعید معینی" نخستین پیشمرگ و نخستین جانباخته کومه له، به تشریح زمینه های ایجاد این نیرو و مراحلی که پشت سر گذاشته است، پرداخت.

در ادامه مراسم جمعی از پیشمرگان هنرمند، برنامه هایی اجرا کردند. در پیامهای تبریکی که از مناطق مختلف کردستان به این مناسبت دریافت شده بود، قرائت گردید.

رپرتاژی از این مراسم در بخش کردی برنامه های تلویزیون کومه له پخش خواهد شدژ

اطلاعیه كمیته مركزی كومله

بگذارید یك صدا به رسوا كردن نمایش انتخاباتی ر‍ژیم برخیزیم

                                توده های مردم كردستان!

روز 24 اسفندماه امسال نمایش مسخره دیگری بنام انتخابات در ایران تحت حاكمیت رژیم اسلامی به اجرا در می آید.طی این این نمایش سبك و بی محتوا شماری از عوامل این رژیم برای عضویت در مجلس شورای اسلامی تعیین میشوند. این افراد برای مدت 4 سال در یك نهاد كارتونی بنام قانونگذار شركت میكنند و به یك زندگی انگلی و مفت خورانه  برای خود دست می یابند. اگر تا چند سال بیش دستگاهی كه بر آن نام بارلمان نهاده اند حداقل انعكاسی از توازن قوای جناح بندی ها و دعواهای درونی رژیم بود و گاه و بیگاه صدای اعتراض جناحی علیه جناح دیگر از آن بر میخواست، اكنون دیگر این كاركرد خود را هم از دست داده است و بكمك شورای نگهبان تماما به ارگان سر سبرده خامنه ای و دارودسته اش تبدیل شده است. نه در گذشته و نه اكنون و در هیچ دوره ای این مجلس از صادر كردن هیچ گونه قرار و قانونی بر علیه مردم استثمار شده و ستمدیده كوتاهی نكرده است. حتی شماری از اعضای این باصطلاح بارلمان خود در دوره هایی زیندانبان و یا مستقیما از مجریان ترور و شكنجه و سركوب رژیم بوده اند.

رژیم جمهوری اسلامی همزمان با اجرای این نمایش انتخاباتی  موجی از دستگیری و شكنجه و اعدام را در سراسر ایران براه انداخته است. در كردستان هم شماری از مبارزین فعال عرصه های مدنی و مطبوعاتی را دستگیر و به اعدام محكوم كرده است. فعالین دفاع از حقوق كارگران را به جرم شركت كردن در مراسم جشن جهانی كارگران به زندان می اندازد و حكم شلاق بر علیه شان به اجرا در می آورد. حضور زنان برابری طلب را تحمل نمیكند آنها را بزندان می اندازد و یا بر سر راه فعالیتشان مانع ایجاد میكند.

در چنین شرایطی اجرای این نمایش انتخاباتی در عین حال فرصت مناسبی است برای نشان دادن بیزاری از این رژیم  در مقیاسی توده ای. بگذارید با شركت نكردن در این نمایش و با رسوا كردن آن صدای اعتراض خود را بر علیه این رژیم بگوش جهانیان برسانیم. نباید اجازه داد كه رژیم اسلامی از طریق اجرای این گونه نمایشها كوچكترین ادعای مشروعیتی برای خود داشته باشد.

چهار سال بیش در چنین فرصتی ارداه مردم كردستان را در جریان نمایش مشابهی شاهد بودیم تا جائیكه رژیم خود نیز نتوانست خلوت بودن دور و بر صندوقهایش ار بنهان بدارد. این بار نیزضروری است كه  مردم مبارز كردستان قاطعانه تر از گذشته این نمایشی را كه بنام انتخابات به اجرا در می آید رسوا كنند.

بیروز باد جنبش انقلابی مردم كردستان

كمیته مركزی كومله

سازمان كردستان حزب كمونیست ایران

16 اسفند 1386شمسی

سخنان «بهرام رحمانی» در تظاهرات یکم مارس 2008

استکهلم

آنچه که در زیر ملاحظه می­کیند سخنان بهرام رحمانی در میدان سرگلستوری و «مینت توریت» است:

من از طرف خودم و از طرف کمیته خارج کشور حزب کمونیست ایران، از همه شما به خاطر حضورتان در این تظاهرات آن هم در این هوا سرد و بارانی تشکر می­کنم.

ما حدود یک ساعت دیگر از این میدان که هزاران نفر در اطراف حلقه زده­اند و توجه­شان به این حرکت ما جلب شده است؛ پس از راهپیمایی در خیابان­های مرکزی و شلوغ شهر، به حرکت خود در «مینت توریت»، خاتمه خواهیم داد.

حرکت­های پشتیانی از جنبش دانشجویی ایران در داخل و خارج کشور، با دستگیری دانشجویان در 11 آذر ماه امسال آغاز شده و هنوز هم ادامه دارد. تاکنون نیروهای آزادی­خواه، نهادهای دمکراتیک، سازمان­ها، احزاب چپ و سوسیالیست اقدامات متنوعی را برای آزادی دانشجویان و کارگران دربند سازمان­دهی و برگزار کرده­اند. از جمله به درخواست دانشجویان آزادی­خواه و برابری­طلب، یک کمپین سراسری در 28 دسامبر 2007، در خارج کشور برگزار شد که ما و نیروها و سازمان­های آزادی­خواه و کمونیست در همین میدان آکسیونی را برگزار کردیم که در آن حدود 300 نفر شرکت کرده بودند. دومین فراخوان دانشجویان آزادی­خواه و برابری­طلب برگزاری کمپین سراسری 16 فوریه بود. حرکت امروز ما که با فراخوان تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست ایران برگزار می­شود، در ادامه کمپین­هایی است که برای آزادی فعالین جنبش دانشجویی، کارگران، زنان و روزنامه­نگاران در جریان است. بنابراین، یک وجه مبارزه روتین و دایمی ما به عنوان حزب کمونیست ایران در جهت سرنگونی حکومت اسلامی و برپایی حکومت کارگری با روابط و مناسبات شورایی، برگزاری آکسیون­هایی با هدف افشای حکومت اسلامی در نزد افکار عمومی مردم جهان و جلب حمایت و پشتیبانی از جنبش­های برابری­­طلب و عدالت­خواه جامعه ایران است.

بیست و یکم آذر ماه 1325

نسل کشی ارتش شاهنشاهی در آذربایجان!

        بهرام رحمانی

bamdadpress@ownit.nu 

ماه آذر در تقویم ایران، یادآور بسیاری از وقایع مهم و خاطرات تلخ و شیرین و درد و رنج و سرکوب اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است. در ماه آذر وقایع مهمی هم چون 16 اذر، روز دانشجو، 21 آذر 1324، روزی که مردم آذربایجان به حق سرنوشت نسبی خود رسیدند و روز 21 آذر 1325، این مردم آزادی خواه با خشونت و کشتار و انتقام جویی ارتش شاهنشاهی روبرو شدند؛ در ماه آذر، حکومت خودمختار کردستان و مردم تحت ستم این منطقه توسط ارتش شاهنشاهی به خاک و خون کشیده شدند؛ در ماه آذر 1378، ماموران وزارت اطلاعات حکومت اسلامی، فعالین فرهنگی و سیاسی هم چون پروانه فروهر و داریوش فروهر را با ضربات چاقو به قتل رساندند، نویسندگان معروفی هم چون مختاری و پوینده را ربودند و سپس به قتل رساندند، از جمله وقایع مهم ماه آذر هستند. بدین ترتیب، ماه آذر ماه به محاکمه کشیدن حکومت های مرکزی ایران در صد سال گذشته و روز تاکید بر همبستگی و اتحاد طبقاتی نیروهای کارگری سوسیالیستی و آزادی خواه و برابری طلب سراسر ایران در جهت سرنگونی حکومت اسلامی و برپایی یک جامعه آزاد و برابر و انسانی برای همه شهروندان ایران فارغ از ملیت، جنسیت و باورهای آنان است.

مقاله اول

آيا "ماركسيسم تحليلى" ماركسيسم است؟

نوشته مايكل لبووتيز

   ترجمه بابك پرويزى

بدون ترديد، ج. الف. كوهن، جُن الستر و جان رومر نويسندگان فعالّى هستند كه با رشته مقالات و كتاب‌هاى جالبى، در تفسيرها و مباحث ماركسيسم در سال‌هاى اخير حضورى مؤثر داشته‌اند. اگر چه منبع آگاهى اوليه من در اين مورد مقاله‌اى بود از جان گراى (كه دوست شكاكى در اختيارم گذاشته بود)، با وجود اين، مقاله مزبور از پيدايش‏ "مكتب نوين و پرتوان ماركسيسم تحليلى" با شركت چهره‌هاى برجسته‌يى چون نويسندگان نامبرده خبر مى‌داد كه" آثارشان از آن پس‏ مى‌بايست با آيندة ماركسيسم اگر آينده‌اى داشته باشد- گره بخورد(گراى 1983،ص‏ 1461)".

آيا چنين مكتبى حقيقتاً وجود دارد؟ دليل وجود چنين گروه خود_تعريفى، تفكر برانگيز است. الستر در"معنا كردن ماركس‏"  نشان مى‌دهد كه كتاب"نظريه كارل ماركس‏ در باره تاريخ" كوهن به مثابه" وحى منُزل" بود:" به يكباره معيارهاى دقيق و روشنى را كه براى نوشتن در باره ماركس‏ و ماركسيسم لازم بود، تغيير داد". وى متذكر مى‌شود كه بر اين اساس‏، گروه كوچكى از هم فكران  تشكيل شد و به دنبال آن يك رشته جلسات ساليانه در 1979 آغاز گشت. اين بحث‌ها و نشست‌ها در شكل‌گيرى كتاب الستر نقش‏ تعيين كننده داشت_" به ويژه در مقالات رومر( كه بعدا در اثر راهگشاى او "نظريه عمومى استثمار و طبقه" تشريح شد) تاثير" قاطع" داشت (الستر 1985).