جنبش دانشجویی ایران رسالت تاریخی خود را در پیشتازی مبارزه علیه دیکتاتوری و اختناق باز می یابد. تاکید جریان چپ جنبش دانشجویی، در پیوند با مبارزه طبقه کارگر و جنبش رهایی زن و سایر جنبش
های پیشرو در جامعه، با برافراشتن پرچم مطالبات رادیکال، ندای آزادی و برابری و فریاد «نه به جنگ، دانشگاه پادگان نیست»،رادیکالیزه شدن این جنبش، بشارت رسالتی است که نظام سرمایه داری اسلامی ایران را به وحشت انداخته است. وحشت از پیوند و رشد جنبش های پیشرو و آزادی خواهانه سراپای حکومت اسلامی را در نوردیده و اکنون چکمه پوشان نیروی انتظامی، امنیتی، بسیجی، سپاهی و لباس شخصی را به دانشگاه ها و خیابان ها فرستاده است تا هرگونه ندای آزادی خواهی را در نطفه خفه کنند و پیشروان سوسیالیست و برابری طلب جنبش دانشجویی را به درون زندان ها بکشانند.
طی چند روز اخیر و در آستانه ۱۶ آذر (روز دانشجو)، مامورین سرکوبگر نظام با یورش گسترده بردانشگاه ها و منازل دانشجویان، ده ها تن از فعالین چپ و آزادی خواه جنبش دانشجویی را دستگیر کرده اند.
فعالانی هم چون: ۱- میلاد معینی ۲- بهرنگ زندی ۳- حامد محمدی ۴- آرش پاکزاد ۵- حسن معارفی ۶- انوشه آزادفر ۷- ایلناز جمشیدی ۸- مهدی گرایلو ۹- نادراحسنی ۱۰- سعید حبیبی۱۱- بهروز کریمی زاده ۱۲- کیوان امیری الیاسی ۱۳- نسیم سلطان بیگی ۱۴- علی سالم ۱۵- محسن غمین ۱۶- روزبه صف شکن ۱۷- روزبهان امیری ۱۸- یاسر(صدرا) پیر حیاتی ۱۹- سعید آقام علی ۲۰- علی کلائی ۲۱- امیر مهرزاد ۲۲- هادی سالاری ۲۳- فرشید فرهادی آهنگران ۲۴- امیر آقایی ۲۵- میلاد عمرانی ۲۶- یونس میرحسینی ۲۷- سروش هاشم پور ۲۸- سارا خادمی ۲۹- شوان مریخی ۳۰- رضا عرب ۳۱- پارسا کرمانجیان ۳۲- عابد توانچه ۳۳- سعید آقاخانی ۳۴- مجید اشرف نژاد ۳۵- پیمان پیران ۳۶- فرشاد دوستی پور ۳۷- سهراب کریمی ۳۸- جواد علی زاده، ۳۹- مهدی الهیاری ۴۰- نیما نحوی … توسط نیروی انتظامی و امنیتی حکومت دستگیر، و در زندان زیر شکنجه قرار گرفته اند. حکومت اسلامی ایران، برای سرکوب اعتراضات دانشجویان مبارز و عدالت خواه، حکومت نظامی اعلام نشده ای را در دانشگاه ها و اطراف این مراکز علمی برقرار کرده است.
اما جنبش دانشجویی، یورش وحشیانه و موج سرکوب گسترده حکومت را بدون پاسخ نگذاشته است. در درون تعدادی از دانشگاه های سراسر ایران، علیه این یورش سرکوبگرانه حکومت، تجمع اعتراضی برپا شده است. سخنرانان این تجمعات در گرامی داشت ۱۶ آذر، با طرح مطالبات و خواست های خویش، به ویژه بر آزادی همه فعالین دستگیر شدگان حوادث اخیر، همچنین بر آزادی دستگیرشدگان فعالان زنان و جنبش کارگری، بار دیگر بر اتحاد و همبستگی و پیوند خود با جنبش کارگران و زنان و مردم مبارز تاکید کردند.
حکومت ارتجاعی جمهوری اسلامی در ایران، کشكمش اتمی و تهدیدات آمریکا را مستمسکی برای تعرض سبعانه و سرکوب کارگران، دانشجویان، زنان و فعالان ملل تحت ستم و حرکت های اعتراضی قرار داده و جامعه ایران را برای مردم آزادی خواه به یک جهنم سوزانی تبدیل کرده است. ندای آزادی خواهانه دانشجویان مبارز با سرکوب وحشیانه پلیس مواجه شده و فعالین آن به زندان کشیده اند. کارگران ایران نه تنها از حق تشکل مستقل و اعتصابات و اجتماعات اعتراضی محروم هستند، بلکه حتی دستمزد ناچیز آن ها با تاخیر چند ماهه نیز پرداخت نمی شود. ده ها تن از فعالین کارگری، پشت میله های زندان قرار دارند. آپارتاید جنسی، جمعیت میلیونی زنان ایران را از هر گونه حقوق اقتصادی، سیاسی و اجتماعی محروم کرده است. هزاران کودک در ایران، بدون سرپرست در خیابان ها سرکردانند و در سنین ابتدائی زندگی شان دچار آسیب ها و بیماری های سخت روحی و جسمی می شوند. صدها هزار کودک کار به دلیل فقر و نداری والدین شان از تحصیل محروم مانده و اجبارا به کارهای سخت و مضر روی آورده اند. کارگران و مهاجرین افغانی، علیرغم میل خود به میان جنگ و ویرانی افغانستان کوچ داده می شوند و…
در چنین شرایطی، جنبش دانشجویی، نسبت به این همه مسایل و مشکلات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بی تفاوت نبوده و عکس العمل شایسته سیاسی و اجتماعی خود را در مقابل این همه وحشی گری های حکومت اسلامی نشان داده است.
مردم آزادی خواه، سازمان ها وتشکل های چپ و دمکراتیک و کارگری!
ما سازمان ها و احزاب آزادی خواه، چپ، انسان دوست و کمونیست، نهادها و کانون های دمکراتیک و همچنین فعالین منفرد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایرانی در خارج از کشور، بر این باوریم که نظام فاشیستی حاکم در ایران نمی تواند، خواسته های آزادی خواهانه نیروهای درگیر در مبارزه طبقاتی را به اجراء در آورد. ما بر این باوریم که تنها با سرنگونی آگاهانه این نظم توسط جنبش های اجتماعی و مردم محروم و آزادی خواه ایران است که این خواسته ها جامعه عمل خواهد پوشید.
زندانی کردن فعالین برابری طلب، آزادی خواه و سوسیالیست جنبش دانشجویی، تنها بخشی از یورش افسارگسیخته حکومت اسلامی در به اسارت کشیدن و زیرپا گذاشتن حقوق اولیه کارگران، زنان و مردم آزادی خواه و تحت ستم ایران است. بگذارید در یک اقدام گسترده و مشترک همه نیروهای آزادی خواه ایران در خارج کشور با هدف افشای جنایات حکومت اسلامی و با هدف جلب و حمایت پشتیبانی بین المللی، بانگ رسای مبارزه بر حق دانشجویان، مطالبات کارگران، زنان و مردم آزادی خواه ایران را بار دیگر به گوش جهانیان برسانیم؛ و نهادهای بین المللی مدافع حقوق کارگری، سازمان های مترقی و انسان دوست، سازمان ها و احزاب چپ، کانون های نویسندگان و روزنامه نگاران، تشکل های دانشجویی، اساتید آزادی خواه دانشگاه ها و… را فرا بخوانیم که سیاست غیرانسانی حکومت اسلامی را محکوم کنند و هم صدا با ما، خواست های زیر را بر این حکومت تحمیل نماییم:
ادامه مطلب...
فراخوان - Proclamation
فراخوان خانوادههای دانشجویان دستگیر شده مراسم 16 آذر سال 86
درموج دستگیری های بیسابقهی دانشجویی در آستانهی روز 16 آذر(روز دانشجو) بیش از 30 تن از دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب دانشگاههای سراسرکشور بازداشت شدهاند. شگفت این که 16 آذر که نماد مبارزه با رژیم وابستهی شاهنشاهی و سلطهی بیگانه بوده است از سوی جمهوری اسلامی نیز تحمّل نمیشود. آن چه امسال در روز دانشجو روی داد، تکرار همان صحنههایی است که رژیم گذشته هر ساله در برخورد با جنبش دانشجویی ایجاد میکرد. گرامیداشت روز دانشجو سنت پنجاه و چند سالهی جنبش دانشجویی ایران است و دانشجویانی که امسال به اتّهام برگزاری مراسمی ، با محوریت مخالفت با جنگ و تحریم، بازداشت شدهاند در زمرهی شریفترین فرزندان این آب و خاکاند. ما خواهان آزادی سریع و بی قید و شرط فرزندان اسیر خود هستیم.
کمیتهی پی جوی آزادی دانشجویان دربند
*برای امضای این فراخوان نام خود را به آدرس seeking.committee@gmail.com بفرستید
تلاش برای آزادی فعالین جنبش کارگری و دانشجویی
ن:ادریس دژبند
2007/12/19
در آغاز باید گفت آنچه که جمهوری اسلامی در این دوره اخیر از سرکوب و بگیر و ببند جهت مرعوب نمودن و به عقب واداشتن جنبشهای اجتماعی و بطور معین از میدان بدر کردن فعالین این عرصه ها بکارگرفت ،نتوانست راه به جایی ببرد. زیرا پشت این اعراضات که به خیابانها کشیده شده جنبشهای عظیمی خوابیده که بسی پرتوانتر از آنست که رژیم بخواهد ، آنهارا سرکوب کند . همچنانکه پس از یاد بود 16آذر دیدیم ، این اعتراض جنبش دانشجویی با واقعه رویارویی رژیم در به بندکشیدن فعالین چپ و آزادیخواه این جنبشها نه تنها از پای ننشست بلکه فعالیت خود را سازمانیافته تر و پر توانتر جهت احقاق حقوق انسانی خویش با مبارزین و فعالین دیگر عرصه های اجتماعی دارند به پیش میبرند. آنچه در این میدان بر همه نمایان است ا ین بوده که رژیم با هرآنچه در توان داشت سعی خود را در جهت سرکوب این جنبش بکار گرفت . فعالین بی شماری رابه زندان افکند اما صدای آزادیخواهانه وبرابری طلبانه این اعتراضات جنبش را نتوانست به سکوت وادارد . گرچه آنها را خواست محدود کند ،اما نتوانست شعارهای ، آزادی ، برابری ، ودیگر شعارهای آنهارا که همرزمانشان به گوش جهانیان رساندند به ذره محدود نماید ، بلکه مشاهده میکنیم که هر روزه توده ای وسیعتر اعم از رادیکالترین اقشار جامعه به این جنبش و اعتراض پیوسته و حضور باشکوهی در شهرها از اعلام موجودیت و پشتیبانی خود علیه رژیم استثمارگر و حافظ سرمایه به راه می افتد، بگونه ای که انعکاس آن درکشورهای دیگر جهان نیز اگر بیشتر نباشد کمتر نیست.
ادامه مطلب...
بیست و یکم آذر ماه 1325
نسل کشی ارتش شاهنشاهی در آذربایجان!
بهرام رحمانی
ماه آذر در تقویم ایران، یادآور بسیاری از وقایع مهم و خاطرات تلخ و شیرین و درد و رنج و سرکوب اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است. در ماه آذر وقایع مهمی هم چون 16 اذر، روز دانشجو، 21 آذر 1324، روزی که مردم آذربایجان به حق سرنوشت نسبی خود رسیدند و روز 21 آذر 1325، این مردم آزادی خواه با خشونت و کشتار و انتقام جویی ارتش شاهنشاهی روبرو شدند؛ در ماه آذر، حکومت خودمختار کردستان و مردم تحت ستم این منطقه توسط ارتش شاهنشاهی به خاک و خون کشیده شدند؛ در ماه آذر 1378، ماموران وزارت اطلاعات حکومت اسلامی، فعالین فرهنگی و سیاسی هم چون پروانه فروهر و داریوش فروهر را با ضربات چاقو به قتل رساندند، نویسندگان معروفی هم چون مختاری و پوینده را ربودند و سپس به قتل رساندند، از جمله وقایع مهم ماه آذر هستند. بدین ترتیب، ماه آذر ماه به محاکمه کشیدن حکومت های مرکزی ایران در صد سال گذشته و روز تاکید بر همبستگی و اتحاد طبقاتی نیروهای کارگری سوسیالیستی و آزادی خواه و برابری طلب سراسر ایران در جهت سرنگونی حکومت اسلامی و برپایی یک جامعه آزاد و برابر و انسانی برای همه شهروندان ایران فارغ از ملیت، جنسیت و باورهای آنان است.
ادامه مطلب...
16 آذر امسال ، روزدرخشان و مهمی در تاریخ مبارزات مردم ایران برای رسیدن به جامعه ای انسانی ، جامعه ای برابر و بری از هر گونه ظلم وتبعیض به ثبت خواهد رسید . در این روز دانشجویان عزیز به مناسبت روز دانشجو مراسم های برحق خودشان را برگزار کردند ، تا بدینوسیله صدای میلیونها کارگر و مردم ستمدیده ایران را به گوش جهانیان برسانند .
تجمعات باشکوه دانشجویان در روزهای 13 و 16 آذر نشان عزم و اراده همه مردم معترض و کارگران به شرایطی است که به هیچوجه انسانی نیست . صدای این دانشجویان صدای اعتراض جامعه ای است که جنگ نمیخواهد ، دیگر تاب تحمل ظلم و بی عدالتی را ندارد و خواهان زندگی در جامعه ای انسانی ، برابر و ازاد است . خواست دانشجویان ، خواست همه مردم است .
ما همچنین بدینوسیله همبستگی خودمان را با همه خانواده های دانشجویان زندانی شده و همه زندانیان سیاسی اعلام میداریم . ما در محل های کار و زیست خودمان با تمام قوا به همه کارگران و مردم توضیح میدهیم که باید با اعتراض و حمایت بی دریغ از دانشجویان و خانواده های این عزیزان در هر شکل ممکن باید به دولت فشا ر آورد که این دانشجویان را هر چه زودتر و بدون هر گونه وثیقه و تضمینی آزاد کنند . این خواست باید ابعاد وسیع در همه مراکز کارگری داشته باشد . این بخشی از حمایت ما از جنبش دانشجوئی در ایران امروز است .
در حقیقت دولت با اعمال فشار به دانشجویان میخواهد ما کارگران به شرایط سخت و بی حقوقی که با آن روبرو هستیم ، اعتراض نداشته باشیم . و این یعنی تحمل عدم پرداخت حقوق ناچیز و تن دادن به گرسنگی و نداری در چنین شرایط سخت جامعه ایران . این یعنی صدای اعتراضمان نباید به گوش کسی برسد . اعتراض ما به زندانی کردن دانشجویان و خواست آزادی آنها یعنی اینکه ما به جنگ و گرسنگی و بی حقوقی معترضیم و به این شرایط جهنمی نه میگوئیم .
بدینوسیله از همه کارگران و مردم ایران و جهان میخواهیم که بیاری دانشجویان ایران بشتابند و به هر شکلی که ممکن میدانند به این اعمال ضد بشری اعتراض داشته باشند .
دانشجویان تنها در سایه اعتراض و فشار ما مردم آزا خواهند شد .
زنده باد همبستگی کارگری برای ازادی دانشجویان
زنده باد مبارزه همه مردم برای آزادی و برابری
تعدادی از کارگران مجتمع های پتروشیمی بندر امام ، فجر ، اروند ، فن اوران ، فارابی ، کارون و غدیر واقع در منطقه ماهشهر
25/9/86
ليست شماره 3 كارزار پشتيباني از دانشجويان چپ و آزادي خواه
شماره۳: با لیست جدی
اقدام متحد
کارزار پشتیبانی از دانشجویان چپ و آزادی خواه سراسر ایران
(به دفاع از دانشجویان چپ و آزادی خواه برخیزیم!)
جنبش دانشجویی ایران رسالت تاریخی خود را در پیشتازی مبارزه علیه دیکتاتوری و اختناق باز می یابد. تاکید جریان چپ جنبش دانشجویی، در پیوند با مبارزه طبقه کارگر و جنبش رهایی زن و سایر جنبش های پیشرو در جامعه، با برافراشتن پرچم مطالبات رادیکال، ندای آزادی و برابری و فریاد «نه به جنگ، دانشگاه پادگان نیست»،رادیکالیزه شدن این جنبش، بشارت رسالتی است که نظام سرمایه داری اسلامی ایران را به وحشت انداخته است. وحشت از پیوند و رشد جنبش های پیشرو و آزادی خواهانه سراپای حکومت اسلامی را در نوردیده و اکنون چکمه پوشان نیروی انتظامی، امنیتی، بسیجی، سپاهی و لباس شخصی را به دانشگاه ها و خیابان ها فرستاده است تا هرگونه ندای آزادی خواهی را در نطفه خفه کنند و پیشروان سوسیالیست و برابری طلب جنبش دانشجویی را به درون زندان ها بکشانند.
طی چند روز اخیر و در آستانه ۱۶ آذر (روز دانشجو)، مامورین سرکوبگرنظام با یورش گسترده بردانشگاه ها و منازل دانشجویان، ده ها تن از فعالین چپ و آزادی خواه جنبش دانشجویی را دستگیر کرده اند.
فعالانی هم چون: مهدی گرایلو، نادر احسنی، انوشه آزادبر، کیوان امیری الیاسی، بهروز کریمی زاده، ایلناز جمشیدی، عابد توانچه، فرشید فرهادی آهنگران، نسیم سلطان بیگی، اوختای حسینی، مهسا محبی، بهرنگ زندی و… چندین چهره دیگر از فعالین چپ دانشجویی توسط نیروی انتظامی و امنیتی حکومت دستگیر، و در زندان زیر شکنجه قرار گرفته اند. حکومت اسلامی ایران، برای سرکوب اعتراضات دانشجویان مبارز و عدالت خواه، حکومت نظامی اعلام نشده ای را در دانشگاه ها و اطراف این مراکز علمی برقرار کرده است.
اما جنبش دانشجویی، یورش وحشیانه و موج سرکوب گسترده حکومت را بدون پاسخ نگذاشته است. در درون تعدادی از دانشگاه های سراسر ایران، علیه این یورش سرکوبگرانه حکومت، تجمع اعتراضی برپا شده است. سخنرانان این تجمعات در گرامی داشت ۱۶ آذر، با طرح مطالبات و خواست های خویش، به ویژه بر آزادی همه فعالین دستگیر شدگان حوادث اخیر، همچنین بر آزادی دستگیرشدگان فعالان زنان و جنبش کارگری، بار دیگر بر اتحاد و همبستگی و پیوند خود با جنبش کارگران و زنان و مردم مبارز تاکید کردند.
حکومت ارتجاعی جمهوری اسلامی در ایران، کشكمش اتمی و تهدیدات آمریکا را مستمسکی برای تعرض سبعانه و سرکوب کارگران، دانشجویان، زنان و فعالان ملل تحت ستم و حرکت های اعتراضی قرار داده و جامعه ایران را برای مردم آزادی خواه به یک جهنم سوزانی تبدیل کرده است. ندای آزادی خواهانه دانشجویان مبارز با سرکوب وحشیانه پلیس مواجه شده و فعالین آن به زندان کشیده اند. کارگران ایران نه تنها از حق تشکل مستقل و اعتصابات و اجتماعات اعتراضی محروم هستند، بلکه حتی دستمزد ناچیز آن ها با تاخیر چند ماهه نیز پرداخت نمی شود. ده ها تن از فعالین کارگری، پشت میله های زندان قرار دارند. آپارتاید جنسی، جمعیت میلیونی زنان ایران را از هر گونه حقوق اقتصادی، سیاسی و اجتماعی محروم کرده است. هزاران کودک در ایران، بدون سرپرست در خیابان ها سرکردانند و در سنین ابتدائی زندگی شان دچار آسیب ها و بیماری های سخت روحی و جسمی می شوند. صدها هزار کودک کار به دلیل فقر و نداری والدین شان از تحصیل محروم مانده و اجبارا به کارهای سخت و مضر روی آورده اند. کارگران و مهاجرین افغانی، علیرغم میل خود به میان جنگ و ویرانی افغانستان کوچ داده می شوند و…
در چنین شرایطی، جنبش دانشجویی، نسبت به این همه مسایل و مشکلات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بی تفاوت نبوده و عکس العمل شایسته سیاسی و اجتماعی خود را در مقابل این همه وحشی گری های حکومت اسلامی نشان داده است.
مردم آزادی خواه، سازمان ها وتشکل های چپ و دمکراتیک و کارگری!
ما سازمان ها و احزاب آزادی خواه، چپ، انسان دوست و کمونیست، نهادها و کانون های دمکراتیک و همچنین فعالین منفرد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایرانی در خارج از کشور، بر این باوریم که نظام فاشیستی حاکم در ایران نمی تواند، خواسته های آزادی خواهانه نیروهای درگیر در مبارزه طبقاتی را به اجراء در آورد. ما بر این باوریم که تنها با سرنگونی آگاهانه این نظم توسط جنبش های اجتماعی و مردم محروم و آزادی خواه ایران است که این خواسته ها جامعه عمل خواهد پوشید.
زندانی کردن فعالین برابری طلب، آزادی خواه و سوسیالیست جنبش دانشجویی، تنها بخشی از یورش افسارگسیخته حکومت اسلامی در به اسارت کشیدن و زیرپا گذاشتن حقوق اولیه کارگران، زنان و مردم آزادی خواه و تحت ستم ایران است. بگذارید در یک اقدام گسترده و مشترک همه نیروهای آزادی خواه ایران در خارج کشور با هدف افشای جنایات حکومت اسلامی و با هدف جلب و حمایت پشتیبانی بین المللی، بانگ رسای مبارزه بر حق دانشجویان، مطالبات کارگران، زنان و مردم آزادی خواه ایران را بار دیگر به گوش جهانیان برسانیم؛ و نهادهای بین المللی مدافع حقوق کارگری، سازمان های مترقی و انسان دوست، سازمان ها و احزاب چپ، کانون های نویسندگان و روزنامه نگاران، تشکل های دانشجویی، اساتید آزادی خواه دانشگاه ها و… را فرا بخوانیم که سیاست غیرانسانی حکومت اسلامی را محکوم کنند و هم صدا با ما، خواست های زیر را بر این حکومت تحمیل نماییم:
۱- سیاست سرکوبگرانه جمهوری اسلامی در قبال جنبش دانشجویی را قاطعانه محکوم می کنیم؛
۲- آزادی بدون قید و شرط همه فعالین جنبش دانشجویی دستگیر شده در روزهای اخیر؛
۳- ممنوعیت ورود نیروهای امنیتی به دانشگاه ها و پایان دادن به تعقیب و آزار و اذیت فعالین و رهبران دانشجویی؛
۴- بر چیدن کمیته های انضباطی و پایان دادن به احضار دانشجویان به این کمیته ها، بازگشت به تحصیل کلیه دانشجویانی که تاکنون اخراج و محروم از تحصیل شده اند؛
۵- برسمیت شناختن آزادی بیان و تشکل مستقل برای کارگران، دانشجویان، زنان، نویسندگان و…؛
۶- آزادی بدون قید و شرط محمود صالحی، منصور اسانلو، ابراهیم مددی و … و فعالین جنبش رهایی زن و همه زندانیان سیاسی.
**
لیست امضای سازمان ها و احزاب، کانون ها و نهادها، رسانه ها و افراد
ادامه مطلب...
قطعنامه مصوب كنطرة نهم حزب كمونيست ايران
درمورد جنبش دانشجويي ايران
چشم انداز و وظايف
1. بستر شکل گیری وعروج جنبش دانشجویی را بر خلاف جنبشهای اجتماعی دیگر نمی توان به مولفه مادی نیرومندی در جامعه ارجاع داد تا نفع مشترکی که بر این اساس برای " دانشجو" شکل می گیرد را بتوان مبنای ابژکتیو وحدت این جنبش محسوب داشت . بنابراین موقعیت کنونی جنبش دانشجویی در سطح دنیا در گرو فرارفتن این جنبش از مطالبات خاص یک قشر و یک صنف و ایفای نقشی با خصلت سیاسی بر مبنای مطالبات عمومی در ابعاد جامعه بوده است. بنا بر این ویژگی پایه ای، جهت گیری سیاسی و محتوای مطالبات جنبش دانشجویی را نمی توان با استنتاج از منافع عینی قشر دانشجو تحصیل نمود. خطوط و گرایشهای موجود در جنبش دانشجویی همواره انعکاسی از صف بندیهای سیاسی و طبقاتی موجود در سطح جامعه بوده اند. بر همین مبنا می توان به این واقعیت اشاره کرد که برخلاف جنبش زنان که زمینه شکل گیری فمینیسم شد و یا جنبش دهقانی که نارودنیسم و سوسیالیزم دهقانی را از دل خود بیرون داد، نیم قرن تاریخ جنبش دانشجویی در سطح جهان نشان می دهد که این جنبش محمل شکل گیری ایدئولوژی و مکتب سیاسی و اجتماعی خاصی نبوده است . مثلا با وجود اینکه گرایش غالب در جنبش دانشجویی در بسیاری از مناطق جهان در مقاطع مختلف چپ و مارکسیستی بوده است اما بر مبنای همان ویژگی فوق الذکر دلیلی ندارد که این قانون در تمام موارد صادق باشد و فی المثل گرایش غالب در بین دانشجویان دراروپای دهه 30 قرن بیستم فاشیزم بوده است و یا در جنبش دانشجویی کشورهای اروپای شرقی در دو دهه پایانی قرن گذشته ، لیبرالیسم دست بالا را داشته است.
2. در کشورهای اختناق زده و در دوران حاکمیت استبداد و اختناق ، دانشگاه و جنبش دانشجویی به مرکز اعتراض و محیط سیاسی- فکری پیشتاز در جامعه مبدل می شود. دلایل این پیشتازی را باید در مولفه هایی مانند امکان بروز ساده تر و کم هزینه تر اعتراض در دانشگاه ، نشاط سیاسی و فعالیت بیشتر دانشجویان بمثابه قشری هنوز تثبیت نایافته در نظم اجتماعی ، بالا بودن هزینه سرکوب اعتراضات دانشجویی برای حکومت و ... جستجو کرد. اعتراض و فعالیت سیاسی در دانشگاه مستقیما به جامعه کانالیزه می شود و تاثیر و بسامدی بسیار فراتر از ابعاد دانشگاه می یابد. در چنین بستری دانشگاه به محل تجمع فعالین و گرایشهای گوناگون اپوزیسیون و حضور نمادینشان و همین طور جایگاه رقابت ، مانور و تعیین وزن اجتماعی تقریبی آنها بدل می شود.
ادامه مطلب...
گذشته ، حال و آينده اتحاديه های کارگری
کارل مارکس
متن زير در اولين کنگره انجمن بين المللی کارگران (بين الملل اول) تصويب شد. اين کنگره در سپتامبر 1886 در شهر ژنو سوئيس برگزار شد. اين متن به عنوان يکی از رهنمود های کنگره به نمايندگان توسط کارل مارکس به زبان انگليسی تهيه شده بود. آنچه که در پرانتز می آيد از مترجم است.
ا لف: گذشته ا تحاديه های کارگری
سرمايه نيروی اجتماعی متمرکز است، در حالی که فرد کارگر تنها نيروی کار کردن ( نيروی کار) اش را برای واگذاری ( به ديگری) در اختيار دارد. از اين رو قرارداد ما بين کار و سرمايه هرگز نمی تواند مبنای عادلانه داشته باشد؛ حتی به مفهوم رايج در جامعه ای که مالکيت وسايل زندگی و کار را در يک سو و انرژی توليدی حياتی را در مقابل آن قرار می دهد. قدرت اجتماعی کارگران در تعداد آنهاست. اما اين قدرت ناشی از تعداد، به دليل پراکندگی از هم پاشيده شده است. عدم اتحاد کارگران از رقابت اجتناب ناپذير بين خودشان به وجود آمده و تداوم پيدا می کند.
ادامه مطلب...
مقاله اول
آيا "ماركسيسم تحليلى" ماركسيسم است؟
نوشته مايكل لبووتيز
ترجمه بابك پرويزى
بدون ترديد، ج. الف. كوهن، جُن الستر و جان رومر نويسندگان فعالّى هستند كه با رشته مقالات و كتابهاى جالبى، در تفسيرها و مباحث ماركسيسم در سالهاى اخير حضورى مؤثر داشتهاند. اگر چه منبع آگاهى اوليه من در اين مورد مقالهاى بود از جان گراى (كه دوست شكاكى در اختيارم گذاشته بود)، با وجود اين، مقاله مزبور از پيدايش "مكتب نوين و پرتوان ماركسيسم تحليلى" با شركت چهرههاى برجستهيى چون نويسندگان نامبرده خبر مىداد كه" آثارشان از آن پس مىبايست با آيندة ماركسيسم اگر آيندهاى داشته باشد- گره بخورد(گراى 1983،ص 1461)".
آيا چنين مكتبى حقيقتاً وجود دارد؟ دليل وجود چنين گروه خود_تعريفى، تفكر برانگيز است. الستر در"معنا كردن ماركس" نشان مىدهد كه كتاب"نظريه كارل ماركس در باره تاريخ" كوهن به مثابه" وحى منُزل" بود:" به يكباره معيارهاى دقيق و روشنى را كه براى نوشتن در باره ماركس و ماركسيسم لازم بود، تغيير داد". وى متذكر مىشود كه بر اين اساس، گروه كوچكى از هم فكران تشكيل شد و به دنبال آن يك رشته جلسات ساليانه در 1979 آغاز گشت. اين بحثها و نشستها در شكلگيرى كتاب الستر نقش تعيين كننده داشت_" به ويژه در مقالات رومر( كه بعدا در اثر راهگشاى او "نظريه عمومى استثمار و طبقه" تشريح شد) تاثير" قاطع" داشت (الستر 1985).
ادامه مطلب...
پریسا نصرآبادی
درست در شرایطی که دول منحط بورژوایی از سه قاره، در سهم خواهی بر سر خوان گسترده منافع متقابل با چاشنی مسئله هسته ای ایران، به توافقات جدی دست می یافتند و نیش بورژوازی تا مغز استخوان فاسد ایران(اعم از پوزسیونی و اپوزسیونی )به لبخندی چندش آور مزین گشته بود و کماکان در فضایی سرشار از شارلاتانیزم سیاسی در گستره بین المللی، بر طبل دروغ های آوریل و ژوئن و دسامبر امریکا و همزمان جدی بودن خطردستیابی به تسلیحات اتمی رژیم اسلامی ایران کوبیده می شد، ده ها تن از برجسته ترین فعالان دانشجویی کمونیست دانشگاه های تهران،مازندران،شیراز، اهواز و...که بر طبق سنت چندسال گذشته دانشگاه ها، در تدارک آکسیون سرخ 16 آذر بودند، به طور غیرمترقبه و به نفرت انگیز ترین شیوه ممکن،تهدید،تعقیب و دستگیر شدند ،منازل و لوازم شخصی شان مورد تفتیش قرار گرفت و روانه دانشگاه اوین گردیدند تا گوش های پُرشان از اندرزهای تکراری تمام این سالها پُر تر شود.
ادامه مطلب...
